Κυνηγός – ¨Τα Νοσοκομειακά¨

Καλημέρα σας. Μετά από μία εγχειρητική εμπειρία σε ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο, είπα να μεταφέρω τις εντυπώσεις και τις απόψεις μου σχετικά με αυτό, τις οποίες ελπίζω να βρείτε εύθυμες και ενδιαφέρουσες. Να είστε καλά και χρόνια μου πολλά σήμερα μια που κλείνω τα 38.

Αρκάς

» Τα Νοσοκομειακά «

Αρκετές νοσοκόμες νοσηλεύτριες τελικά, δε διαφέρουν και πολύ από τους στρατιωτικούς.

Ο χρόνος για τους ασθενείς μετράει με τις σταγόνες του ορού που πέφτουν στο σωλήνα…

Ο πόνος δεν έχει ούτε όριο ούτε μέτρο για να τον αντιληφθεί ο υγιής.

Αν δίναμε όλοι μας 10 φορές αίμα στη ζωή μας, η ζωή πολλών ανθρώπων θα ήταν 1000 φορές καλύτερη.

Όσο περισσότερο μένεις στο νοσοκομείο, τόσο θεριεύουν σε μέγεθος οι βελόνες και οι πόνοι.

Όταν μπαίνεις στο νοσοκομείο, δεν ξέρεις πως θα βγεις. Και όταν βγεις, δε θέλεις να θυμάσαι πως μπήκες.

Όση ευαισθησία λείπει στον έξω κόσμο, ακριβώς η ίδια λείπει και στα νοσοκομεία. Κοιμηθείτε ανήσυχοι…

Οι πολλοί χαμογελαστοί επισκέπτες σε κάνουν να πιστέψεις ότι όντως είσαι καλά. Ας είναι καλά…

Οι γιατροί χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Τους χρηματοζήτουλες και τους γιατρούς…

Οι γιατροί είναι και αυτοί άνθρωποι. Απλά μερικοί το έχουν μέσα τους και άλλοι θέλουν μία “αξιότιμη” προσπάθεια για να γίνουν…

Η ερώτηση “πως είσαι;” στον ασθενή, μοιάζει καμιά φορά σαν να ρωτάς ένα παιδί αν του αρέσει το παγωτό…

Τα χειρουργεία δεν είναι απλά κρύα… Είναι ψυχρά…

Πηγαίνοντας στο χειρουργείο αντιλαμβάνεσαι ότι όντως της αγάπης το μαχαίρι ΄ναι το πιο γλυκό…

Ρίχνοντας μία γρήγορη ματιά μέσα στο χειρουργείο, διαπιστώνεις πόσα κοινά εργαλεία χρησιμοποιούν χειρουργοί και μάστορες.

Αν μπει ποτέ κλέφτης στο σπίτι μου, σίγουρα θα τον σκοτώσω με τα χέρια μου αν με ξυπνήσει απότομα… Θα νομίζω ότι είναι πάλι η νοσηλεύτρια που κλωτσάει την πόρτα τ΄αγριοξημερώματα, ανάβει το φως πάνω από το κεφάλι μου ενώ κοιμάμαι και θέλει να μου μετρήσει τον πυρετό…

Μία ευγενική νοσηλεύτρια, σε κάνει να ξεχνάς 100 αγενείς συναδέλφους της.

Όσο και αν πονάς να χαμογελάς. Θα νιώσουν καλύτερα αυτοί που σε νοιάζονται και με τη σειρά τους θα στο επιστρέψουν. Ο κύκλος της ευτυχίας, με κέντρο τον πόνο.

Ποτέ μη λες ¨τι άλλο μπορεί να συμβεί στη ζωή μου¨… καλομελέτα και έρχεται η επόμενη ομελέτα…

Στη φράση “συγνώμη σας έσπασα μία φλέβα” μου ήρθε να απαντήσω “δεν πειράζει, καθήστε τώρα εσείς κάτω να σας δείξω πως γίνεται σωστά…” ή “αφήστε με να σας δείξω εγώ πως παίρνουν το αίμα. Όλο…”

Η ερώτηση “πως είναι το φαγητό (του νοσοκομείου)” είναι σαν να ρωτάς κάποιον αν θέλει ταμπάσκο στο γάλα του.

Το χειρότερο είναι να ξυπνάς από εφιάλτη και να είσαι στο νοσοκομείο….

Αυτό το “μην ανησυχείτε δε θα πονέσετε καθόλου” του γιατρού που αμέσως μετά ακολουθείται από γρυλλίσματα ουραγκοτάγκου του ασθενούς… πολύ πιασάρικο…

Ο πρωθυπουργός πότε θα βάλει γουάι φάιστα δημόσια νοσοκομεία (γουάι νότ);

Πραγματικά νιώθω άγιος και παρθένος ξανά. Με την αφαίρεση του καθετήρα, ένιωσα ότι πλήρωσα ταυτόχρονα για όλες τις αμαρτίες μου έως τώρα.

Τα φορεία είναι ακριβώς φτιαγμένα σε μέγεθος, ούτως ώστε να πετυχαίνουν όλες τις γωνίες των διαδρόμων του νοσοκομείου.

Νομίζω ότι οδηγώ καλύτερα καροτσάκι του σούπερ μάρκετ από ότι ένας τραυματιοφορέας το φορείο.

Οι τραυματιοφορείς είναι σαν τα παπάκια. Αν δεν βάλεις τουλάχιστον 5 ευρώ καύσιμο… δεν τσουλάνε…

Όλοι μας αφήνουμε κομμάτια του εαυτού μας κάπου. Εγώ άφησα έναν όγκο 10χ6,5εκ. στο χειρουργείο.

Άλλος προσεύχεται να βάλει γκολ ο Ολυμπιακός για να πιάσει το στοίχημα και άλλος απλά για να ενεργηθεί… Ω τι κόσμος πατερομητέρα…

Και νερό όταν πίνεις, να λες πάντα ΄γειά μας…

Γιώργος Ξανθόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s