Τα θετικά της δασικής πυρκαγιάς

Φωτιά στο δάσοςΟι κυνηγοί, και ειδικότερα οι λαγοκυνηγοί, καθώς και οι βοσκοί γνωρίζουν ότι μετά από μια δασική πυρκαγιά παρατηρείται αύξηση της χαμηλής βλάστησης. Δηλαδή της βοσκής, και άρα των ζώων που τρώνε τα χόρτα.

Αυτά τα εμπειρικά έρχεται να επιβεβαιώσει μια αμερικανική ΜΚΟ, με το απίθανο όνομα Ενωση για την Πυρο-οικολογία. Σκοπός της οργάνωσης είναι να πληροφορεί το κοινό για τα θετικά των δασικών πυρκαγιών!

Η συγκεκριμένη οργάνωση ισχυρίζεται ότι: «Τα μεγάλα οπληφόρα δεν αποδεκατίζονται από τη φωτιά. Μπορούν να αντιληφθούν τον κίνδυνο αρκετά νωρίς και να φύγουν με το… πάσο τους».

Δημιουργεί φυτώρια
Ενας εκπρόσωπος της οργάνωσης που υπηρέτησε και ως πυροσβέστης, λέει ότι: «τα ελάφια συχνά περπατούν νωχελικά μπροστά από τη φωτιά που προχωρά και κάποτε βόσκουν κιόλας παρατηρώντας τις φλόγες».

 Τα πουλιά πετούν και απομακρύνονται ενώ μερικά αρπακτικά, όπως οι κουκουβάγιες, περιμένουν υπομονετικά καθώς η φωτιά αναγκάζει τα τρωκτικά, τη λεία τους, να βγει στην επιφάνεια και έτσι έχουν ένα εύκολο γεύμα, ακόμα και καταμεσής της καταστροφής.

Καθώς οι πυρκαγιές διαφέρουν σε θερμοκρασία, υπάρχουν περιπτώσεις που τα τρωκτικά περιμένουν κρυμμένα σε κάποιον υγρό κορμό πεσμένου δέντρου και μόλις περάσουν οι φλόγες, βγαίνουν.

Τότε είναι που τα αρπακτικά βρίσκουν ευκαιρία για ένα εύκολο γεύμα. Το ίδιο κάνουν και εντομοφάγα πουλιά, όπως οι τρυποκάρυδοι που καραδοκούν για την έξοδο των εντόμων μέσα από καψαλισμένα κλαδιά.

«Η φωτιά δημιουργεί φυτώρια και όχι κρεματόρια», τονίζει ο εκπρόσωπος της οργάνωσης κύριος Ινγκαλσμπι. Μπορεί την πρώτη χρονιά μετά από μια πυρκαγιά το τοπίο να φαίνεται σεληνιακό. Ωστόσο η φωτιά ελευθερώνει θρεπτικά συστατικά στο έδαφος ενώ η απουσία ψηλών δέντρων με τη σκίασή τους αφήνει το φως του ήλιου να φτάσει στο χώμα.

Περίπου έναν χρόνο μετά τη φωτιά η χαμηλή βλάστηση αναπτύσσεται γρήγορα. Τότε είναι που τα χορτοφάγα ζώα βρίσκουν αφθονία τροφής και παρουσιάζουν αύξηση.

«Η φωτιά προσφέρει περιβαλλοντικά οφέλη, αυξάνοντας τη γονιμότητα του εδάφους και αφήνοντας σε μερικά είδη αγριόχορτων και θάμνων χώρο για ανάπτυξη», τονίζει ο Ινγκαλσμπι.

Μερικά είδη κωνοφόροων δέντρων χρειάζονται τη φωτιά για να αναπαραχθούν. Οι κώνοι, τα πουρνάρια σε μερικά είδη πεύκου καλύπτονται από ένα παχύ στρώμα ρητίνης. Η φωτιά λιώνει τη ρητίνη και ελευθερώνει τους σπόρους του φυτού στο έδαφος.

Αυτό είναι γνωστό φαινόμενο και το έχουν σημειώσει αρκετοί επιστήμονες, ανάμεσά τους και ο καθηγητής Ράκαμ του Κέιμπριτζ που τόνισε ότι μερικά είδη δάσους είναι καταδικασμένα από τη φύση να καούν διότι με αυτό τον τρόπο αναπαράγονται.

Τα θετικά…
Η αυξημένη γονιμότητα μετά από μια φωτιά δεν είναι λόγος βέβαια για να καίγονται τα δάση. Υπάρχουν τρόποι διαχείρισης των δασικών οικοσυστημάτων που προλαβαίνουν την πυρκαγιά ενώ ταυτόχρονα προσφέρουν και τα θετικά της μεταπυρικής φάσης.

Πρωτοπόροι σε αυτές τις μεθόδους διαχείρισης είναι οι Αμερικανοί λόγω ανάγκης. Στην Αμερική έχουν δάση σε κάθε είδος εδάφους και σε όλη την ποικιλία κλιματικών συνθηκών, από τα υγρά δάση των βορειοδυτικών ακτών μέχρι το χαμηλό θαμνώδες τοπίο που φέρνει προς το μεσογειακό Μακί, όλα βρίσκονται στη βορειοαμερικανική ήπειρο.

Αναγκάστηκαν λοιπόν οι επιστήμονες να μελετήσουν όλα τα είδη δάσους και να βρουν αποτελεσματικές μεθόδους διαχείρισης. Μία από αυτές είναι η προληπτική φωτιά!

Ακούγεται παράδοξο αλλά είναι αποτελεσματικό μέτρο που αφαιρεί τη χαμηλή βιομάζα με ελεγχόμενη φωτιά που μπαίνει μετά τα πρωτοβρόχια και όταν δεν προβλέπονται ισχυροί άνεμοι. Η φωτιά καίει το πλεονάζον υλικό που θα συσσωρευόταν και θα ήταν πρόσφορο για μια μεγάλη και ανεξέλεγκτη φωτιά στον καλοκαιρινό καύσωνα.

Επίσης διαχειριστικό μέτρο είναι η δημιουργία ξέφωτων στο δάσος ώστε να υπάρχουν μέρη που το φως του ήλιου φτάνει έως το έδαφος και ευνοεί τη χαμηλή βλάστηση.

Και βέβαια γίνεται συνετή ξύλευση για να φεύγουν τα υπανάπτυκτα δέντρα που δεν μπορούν να αναπτυχθούν στη σκιά των μεγαλύτερων και απλά προσφέρουν ξυλεία προς καύση σε μια πυρκαγιά.

Με αυτά τα διαχειριστικά μέτρα εξηγείται και η παραγωγικότητα των δασών τους σε θηράματα, ειδικά μεγάλα οπληφόρα.

Σήμερα η Αμερική έχει περισσότερα ελάφια απ’ ό,τι στην προ του Κολόμβου εποχή. Τα ελάφια με άσπρη ουρά υπολογίζονται στα είκοσι εκατομμύρια με τάση αύξησης.

Τα ελάφια με μαύρη ουρά έχουν αυξηθεί σε βαθμό που αρκετές πόλεις στις Δυτικές ΗΠΑ έχουν πρόβλημα, ενώ ο αγριόγαλος από απειλούμενος πριν από μερικές δεκαετίες έχει γίνει προβληματικός ακόμη και σε περιαστικές περιοχές όπως η Νέα Υόρκη.

Μαζί με τα οπληφόρα αυξάνονται και τα σαρκοβόρα και έτσι αναφέρονται πούμα και τσακάλια μέσα σε αστικές γειτονιές, ενώ οι μαύρες αρκούδες είναι μόνιμος μπελάς σε πολλά προάστια.

Αναρωτιέται κανείς αν οι Αμερικάνοι κάνουν όσες μελέτες κάνουμε εμείς για το περιβάλλον. Όχι, εμείς είμαστε πιο παραγωγικοί σε μελέτες. Όπως είπε και πρώην πρωθυπουργός για το θέμα των μελετών, που τις ονόμασε «αέρα», από αυτές έχουμε μπόλικες. Από πρακτική διαχείριση έχουμε έλλειψη;

Ν.ΚΥΠΡΙΔΗΜΟΣ

Έθνος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s