Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Τι ομορφιά και πόση μαγεία,
Κρύβει το δάσος για τον Κυνηγό.
Πόσα συναισθήματα του χαρίζουν,
Τα χρώματα που αντικρύζει, το γλυκοπρωινό.

Με ή χωρίς το τουφέκι,
Ίδια η αγάπη για τον τόπο όπου πατεί και στέκει.
Τα αρώματα της γης που τον κυκλώνουν,
Τα βότανα που ολόγυρα φυτρώνουν.

Το θρόισμα των φύλλων στον αγέρα,
Η κρυοπηγή που τον ξεδιψά τη μέρα.
Το δέντρο που του δανείζει τη σκιά του,
Η πέτρα που ξεκουράζει τη βημασιά του.

Το κυνήγι είναι όλα αυτά
Και αγαλιάζει βαθιά η καρδιά.
Και κάθε που στην πόλη το πόδι του πατά,
Στο δάσος ανυπομονεί να βρεθεί ξανά.

Τσίχλες, πέρδικες, λαγοί,
Πόσο ομορφαίνουνε αυτή τη γη.
Ζαρκάδια, αγριόχοιροι που στα πυκνόδασα περήφανα ζούνε,
Το σεβασμό που τους πρέπει απαιτούνε.

Κι όταν το δείλι κοιμίσει την ημέρα,
Άνθρωποι ζώα κουρασμένα,
Κουρνιάζουν στη φωλιά τους,
Ταξιδεύουν μακριά στα όνειρά τους.

Γιώργος Ξανθόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s