Μαραθώνιος 2017 (ενημερώνεται…)

Μαραθώνιος 2017

Προετοιμασία

Η αρχή έγινε τον φετινό Ιούνιο, όταν έτρεξα στα 10 χιλιόμετρα στο SNF RUN του Ιδρύματος Σταύρου Νιάρχου, για το οποίο έμαθα 3-4 εβδομάδες νωρίτερα. Είχα να τρέξω περίπου δύο χρόνια και πρόλαβα να κάνω 2 προπονήσεις μέχρι την ημερομηνία διεξαγωγής του αγώνα, 1×5 χιλιόμετρα και 1×8 χιλιόμετρα. Τελικά, η διαδρομή ήταν πολύ εύκολη και βγήκε σε 54 λεπτά.

Για τον Μαραθώνιο ήξερα βέβαια, αλλά νόμιζα ότι δεν προλαβαίνω να κάνω τις απαραίτητες προπονήσεις. Άκουγα ότι αρκετοί έκαναν προπόνηση ένα χρόνο πριν, άλλοι 6 μήνες και το ελάχιστο χρονικό περιθώριο για συμμετοχή, ήταν οι 10 εβδομάδες εντατικής προπόνησης πριν τον Μαραθώνιο.

Ήταν ήδη τέλη Αυγούστου και πήγα για τρέξιμο στο «Πάρκο» όπως το αποκαλώ (ΚΠΙΣΝ), αυτό το διαμάντι Πολιτισμού, που βρίσκεται 12 μόλις λεπτά με τα πόδια από το σπίτι μου. Έτρεξα στον στίβο και άρχισα και πάλι να σκέφτομαι τον Μαραθώνιο. Από τις 23 Ιουνίου που έτρεξα τα 10 χιλιόμετρα, δεν είχα ξανατρέξει ούτε 100 μέτρα. Έτρεξα αν θυμάμαι καλά, μόλις 5 χιλιόμετρα εκείνη την μέρα.

Με το που μπήκε ο Σεπτέμβριος, πήγαινα αραιά και που και έτρεχα, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα. Τελικά ο Σεπτέμβρης τελείωσε με ελάχιστο τρέξιμο και μέγιστη απόσταση 10 χιλιόμετρα για μία μόνο φορά.

Τον Οκτώβριο έβαλα ένα πρόγραμμα, το οποίο τήρησα εν μέρει. Κατάφερα και έτρεξα τη μία εβδομάδα 3×5 χιλιόμετρα και 1×10 χιλιόμετρα. 25 χιλιόμετρα δηλαδή σε μία εβδομάδα. Την επόμενη εβδομάδα έτρεξα 1×25 χιλιόμετρα σε 2,5 ώρες και αυτή ήταν και η μεγαλύτερη απόσταση που έτρεξα πριν τον Μαραθώνιο. Ο Οκτώβρης έκλεισε με μία ακόμα εβδομάδα 3×15 χιλιόμετρα, που ήταν και η τελευταία φορά που έτρεξα. Αργότερα, λόγω ενός τραγικού γεγονότος, εγκατέλειψα τις προπονήσεις γιατί δεν είχα καμία όρεξη πλέον.

Τις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου, συνομίλησα με έναν φίλο, ο οποίος θα έτρεχε στον Μαραθώνιο και του δήλωσα ότι δεν θα συμμετάσχω τελικά, γιατί είχα σταματήσει τις προπονήσεις και δεν προλάβαινα πλέον. Επέμεινε ότι δεν θα έπρεπε να εγκαταλείψω, έστω και με τόσες λίγες προπονήσεις και πως θα έπρεπε να τρέξω. Με έπεισε.

Πέντε μέρες πριν τον Μαραθώνιο, αποφάσισα να τρέξω. Να διευκρινίσω τα εξής: Δεν το κάνω να ακούγεται τόσο εύκολο. Άλλωστε δεν είναι. Πάντα έκανα και κάνω γυμναστική στο σπίτι, αλλά όχι τρέξιμο και διάδρομο. Είμαι 1,80 και τον Ιούνιο στο SNF RUN ήμουν 82 κιλά. Την εβδομάδα του Μαραθωνίου ζύγιζα 77-78 κιλά. Μπορεί δηλαδή να μην έκανα προπονήσεις, αλλά αυτά τα 4-5 περιττά κιλά που είχα, τα είχα χάσει, χωρίς δίαιτα, αλλά με γυμναστική, πολύ νερό και προσεκτική διατροφή που ούτως ή άλλως πάντα κάνω γιατί μου αρέσει.

 

Είχα την ευκαιρία να ζήσω χθες μία υπέροχη εμπειρία, συμμετέχοντας στον Αυθεντικό Μαραθώνιο. 42 χιλιόμετρα δύσκολης, επίπονης διαδρομής που σε αφήνει γεμάτο έντονα συναισθήματα. Θα γράψω περισσότερα τις επόμενες μέρες. Έβαλα και τη μοναδική φωτογραφία που έχω, μη τυχόν και ξεχάσετε τη φάτσα μου. Τα λέμε σε λίγες μέρες πάλι.

Γιώργος Ξανθόπουλος

Advertisements

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Τι ομορφιά και πόση μαγεία,
Κρύβει το δάσος για τον Κυνηγό.
Πόσα συναισθήματα του χαρίζουν,
Τα χρώματα που αντικρύζει, το γλυκοπρωινό.

Με ή χωρίς το τουφέκι,
Ίδια η αγάπη για τον τόπο όπου πατεί και στέκει.
Τα αρώματα της γης που τον κυκλώνουν,
Τα βότανα που ολόγυρα φυτρώνουν.

Το θρόισμα των φύλλων στον αγέρα,
Η κρυοπηγή που τον ξεδιψά τη μέρα.
Το δέντρο που του δανείζει τη σκιά του,
Η πέτρα που ξεκουράζει τη βημασιά του.

Το κυνήγι είναι όλα αυτά
Και αγαλιάζει βαθιά η καρδιά.
Και κάθε που στην πόλη το πόδι του πατά,
Στο δάσος ανυπομονεί να βρεθεί ξανά.

Τσίχλες, πέρδικες, λαγοί,
Πόσο ομορφαίνουνε αυτή τη γη.
Ζαρκάδια, αγριόχοιροι που στα πυκνόδασα περήφανα ζούνε,
Το σεβασμό που τους πρέπει απαιτούνε.

Κι όταν το δείλι κοιμίσει την ημέρα,
Άνθρωποι ζώα κουρασμένα,
Κουρνιάζουν στη φωλιά τους,
Ταξιδεύουν μακριά στα όνειρά τους.

Γιώργος Ξανθόπουλος

Ντου γιου σπικ ίνγκλις?

1Ένα ταξίδι στο εξωτερικό είναι η αιτία της απραξίας στον Κυνηγό.
Αρχές Μαΐου κοντά σας.
Μη μας ακυρώσουν και τη βίζα…

Γιώργος Ξανθόπουλος

40 χρόνια επιτυχίες…

Slash

Ήρθε ο καιρός να ενημερώσω την ηλικία στο προφίλ του Κυνηγού, μια που σήμερα μπήκα στα 40. Καλά είναι, μια χαρά, αν και φαντάζει  κάπως μεγάλο σαν νούμερο. Όπως και να έχει σκέφτηκα να βάλω λίγη μουσική στο ιστολόγιο με ένα εμπνευσμένο βίντεο. Αυτά λοιπόν, ένα απλό σημείωμα με παντελή έλλειψη έμπνευσης, εκτός ίσως από την παρακάτω φράση. Να είστε όλοι καλά.

Στα 40 σου δίνεται μία δεύτερη ευκαιρία για να ζήσεις σαν 20…

Γιώργος Ξανθόπουλος

 

Δημοψήφισμα ολέ

ΑρκάςΕίναι πραγματικά απολαυστικά διασκεδαστικό, οι πλέον αποτυχημένοι της Ευρώπης, να σου υποδεικνύουν τι θα ψηφίσεις.

Υπερ του όχι:

Σαρκοζί ( πρώτος γάλλος πρόεδρος που βρέθηκε υπο κράτηση, με ένα από τα πρώτα «κοινωνικά του έργα» να είναι η αγορά αεροσκάφους αξίας 176εκ. για να κόβει πρωθυπουργικές βόλτες με την Μπρουνί του)

Μπερλουσκόνι…( κρεβατιάρης, τι μπορεί κανείς να πει για τον μέγιστο, πέραν του ότι τον ζηλεύουμε)

Καραμανλής (το (Βατο)παιδί ξύπνησε και μίλησε)

Παπανδρέου (λεφτά υπάρχουν)

Σημίτης (θα ήθελα να ευχαριστήσω την κυβέρνηση των ΗΠΑ)

Σαμαράς (θα σκίσουμε τα μνημόνια…)

Υπέρ του ναι:

Γιαννακόπουλος (η προσωποποίηση της ευγενούς άμμιλας του αθλητισμού)

Λαζόπουλος (ήμουν και εγώ στο κότερο)

Άδωνις (αυτός δεν θα έφευγε αν έβγαινε ο Τσίπρας; Ακόμα εδώ είναι;)

Γιώργος Ξανθόπουλος

Υπουργοί και βουλευτές στα ΑΤΜ της βουλής…

Βουλή

ΑΤΜ = Αύριο Τρώμε Μακαρόνια…

…βλέποντάς τους, σκέφτομαι με βεβαιότητα ότι ακόμα και ο πάτος έχει τρύπα…

Γιώργος Ξανθόπουλος

Δημήτρης Στόκας

Δημήτρης ΣτόκαςΣήμερα διάβασα το σημείωμα του κ. Νικήτα Κυπρίδημου για τον κ. Δημήτρη Στόκα. Από το άρθρο του έμαθα ότι «έφυγε».

Τον κ. Στόκα τον γνώρισα πριν από 7 περίπου χρόνια, όταν πήγα στο εργοστάσιο του τόσο για να τον γνωρίσω αφού είχα ακούσει πολλά για εκείνον από την εποχή που ξεκίνησα το κυνήγι, όσο και για να αγοράσω τα φυσίγγια του. Είχα πάει με έναν φίλο τότε και δεν είχα την ευκαιρία να τον ρωτήσω αυτά που ήθελα. Πήγαμε, τα είπαμε βιαστικά, αγοράσαμε και φύγαμε.

Βρήκα ευκαιρία λοιπόν και ξαναπήγα μόνος. Τον βρήκα με το αγαπημένο του κυνηγόσκυλο πίσω από τον πάγκο δεξιά της εισόδου. Ήταν απόγευμα, αρχές φθινοπώρου, παράταση καλοκαιριού, οπότε είχαμε πολλές ώρες μπροστά μας. Άρχισα φυσικά αμέσως τις ερωτήσεις σχετικά με τα φυσίγγια του.

Ήταν πανεύκολο να καταλάβεις το πόσο παθιασμένος ήταν με το φυσίγγι. Μου έλεγε για τις πατέντες που είχε καταχωρήσει, πως ήταν εκείνος που έφερε πρώτος την Beretta στην Ελλάδα, μου μίλησε για το περιοδικό Άρτεμις που εξέδωσε, για την Winchester, την Remington, τα ταξίδια του στην Ιταλία και ένα σωρό ακόμα πράγματα που έκανε και γνώρισε σχετικά με το κυνήγι, αλλά πάνω από όλα για το φυσίγγι.

Με ρώτησε αν παίζω τάβλι κάποια στιγμή και του είπα «δυστυχώς μόνο κιθάρα». Απογοητεύτηκε. Μου έκανε την τιμή να περάσουμε στο γραφείο του το οποίο ήταν πνιγμένο στα φυσίγγια και στα χαρτιά. Του άρεσε το καλό ουίσκι και πάντα έλεγε το γνωστό παράδειγμα με το μεταβολισμό του στο συκώτι. Είχε πολύ χαρακτηριστική φωνή και δεν τον έκανες εύκολα φίλο. Εγώ τουλάχιστον δεν το κατάφερα ποτέ. Στις επόμενες φορές μάλιστα που συναντηθήκαμε, πρότεινα να φέρω τα φυσίγγια του στη Σερβία, μια που ήδη είχα ξεκινήσει τα ταξίδια μου στο Βελιγράδι. Για διάφορους λόγους, ασήμαντους πλέον, δε καταφέραμε να το πράξουμε.

Θυμάμαι όταν τον ρώτησα για τον κ. Νικήτα Κυπρίδημο, χαμογέλασε και μου είπε «o Νικήτας… καλό παιδί. Τρέχαμε στα δικαστήρια μία εποχή.» Και σε ένα άλλο σημείο «Επιμένω να του λέω, ότι όλα τα όπλα είναι απλά πυροσωλήνες! Το φυσίγγι είναι αυτό που κάνει τη διαφορά!» Ωραίος τύπος και με καλή αίσθηση του χιούμορ. Αυτό που με εξέπληξε, αν και μάλλον μου είπε ψέματα για να με κάνει να νιώσω όμορφα, ήταν στις αρχές που έφτιαξα τον Κυνηγό και είχα γράψει την πρώτη μου κυνηγετική ιστορία που δημοσιεύτηκε στο Τύπος Κυνήγι του κ.Απόστολου Αντωνάκη, είναι πως όταν ανέφερα την ιστορία, μου είπε πως την είχε διαβάσει και του άρεσε! Βέβαια η αλήθεια είναι ότι όντως εκείνη την εποχή είχε δημοσιευτεί με τον τίτλο «Κυνήγι στη Σερβία» και μπορεί, μία στις εκατό να το είχε διαβάσει. Τέλος πάντων.

Μιλώντας μαζί του, καταλάβαινες ότι ήταν βαθύς γνώστης του φυσιγγίου. Οι αναλύσεις που έκανε ήταν εκπληκτικές και αναφερόταν σε λεπτομέρειες που δεν είχα ξανακούσει. Αναφερόταν πάντα στα τεράστια ποσά που είχε επενδύσει, δοκιμάζοντας ξανά και ξανά τα φυσίγγια του, θέλοντας να τα κάνει πιο τέλεια από τα τέλεια.

Όταν τον ρωτούσα ποιο φυσίγγι θα πρότεινε για κάποιο συγκεκριμένο θήραμα, ήταν κάθετος στην απάντησή του. «Αυτό». Χωρίς δεύτερη σκέψη.

Δυστυχώς, λόγω της εγκατάστασής μου στο Βελιγράδι, πέρασε ο καιρός και δεν πρόλαβα να τον ξαναδώ. Είχαμε πει τότε και για μία συνέντευξη που θα κάναμε, συμφωνήσαμε, αλλά δυστυχώς δεν έγινε και για αυτό φταίω αποκλειστικά εγώ.

Αυτά λοιπόν για τον κ. Δημήτρη Στόκα, τον επιστήμονα του ελληνικού φυσιγγίου, ένα κεφάλαιο για το ελληνικό κυνήγι.

Γιώργος Ξανθόπουλος

Παγκόσμια Ημέρα κατά του καρκίνου – Μία αληθινή ιστορία. Η δική μου.

..καλώς όρισες..

..καλώς όρισες..

Το μεσημέρι μου έστειλε ένα μήνυμα η μικρή μου αδελφούλα. «Σήμερα» μου είπε, «είναι η παγκόσμια μέρα κατά του καρκίνου. Ίσως να ήθελες να γράψεις ένα άρθρο στο ιστολόγιό σου. Κάποιος που ψάχνει πληροφορίες σχετικά με τον καρκίνο, όπως τότε που ψάχναμε και εμείς, μπορεί να πέσει στο άρθρο σου, να δει ότι όλα αντιμετωπίζονται και να πάρει κουράγιο».

Απλά συμφώνησα και άρχισα να βάζω σε σειρά τα πρόσφατα γεγονότα που έζησα, προκειμένου να τα μεταφέρω στο χαρτί.

Όλα ξεκίνησαν λοιπόν πέρσι Σάββατο 29 Μαρτίου στο Βελιγράδι. Ένας οξύς πόνος στο στομάχι που δεν υποχωρούσε, πάρα μόνο με κάποια αναλγητικά και πάλι όμως, μόνο όσο διαρκούσε η δράση τους. Κατόπιν επέστρεφε το ίδιο δυνατός.

Δεν ήθελα να πάω σε σε νοσοκομείο ξένης χώρας της οποίας δε γνώριζα τη γλώσσα άψογα. Άντε να τους πεις ότι «ξέρετε πονάω στο στήθος» και αυτοί να καταλάβουν ότι θες να σου κάνουν αλλαγή φύλου…

Τέλος πάντων, πολύ καθυστερημένα ομολογώ, πήγα Δευτέρα βράδυ στα επείγοντα έχοντας τον ίδιο πόνο από το Σάββατο. Γενικές εξετάσεις, ερωτήσεις ιατρικού ιστορικού κτλ και στον υπέρηχο βλέπουν ξαφνικά κάπου στην κοιλιά έναν υπέροχο όγκο 10εκ.Χ6,5εκ.

Αφού απέκλεισαν την περίπτωση να είμαι έγκυος (πάντα παίρνω προφυλάξεις), μου είπαν πως πρέπει να χειρουργηθώ. Ο όγκος είχε το μέγεθος μπάλας του τένις και έπρεπε να αφαιρεθεί οπωσδήποτε.

Έχοντας στο μυαλό μου διάφορες σκέψεις, την επόμενη μέρα πρωί, ήρθα Αθήνα και πήγα στον Ερυθρό Σταυρό όπου κατάφερα να βρω κρεβάτι.

Μέχρι τότε, δεν είχα πάει νοσοκομείο ποτέ ως ασθενής. Ούτε δάχτυλο δεν έχω ραγίσει πάρα τις τανζανιές της παιδικοεφηβικής μου ηλικίας. Περαστικός μόνο και τίποτα άλλο.

Στον Ερυθρό Σταυρό επιβεβαιώθηκε ότι όντως ήταν όγκος, είχε πράγματι το μέγεθος μπάλας του τένις και σίγουρα έπρεπε να αφαιρεθεί. Βέβαια εγώ, η οικογένειά μου, οι φίλοι μου, κάτι υποψιαζόμασταν αλλά…άχνα. Δεν το πιστεύαμε, δεν θέλαμε να το πιστέψουμε.

Ο λόγος ήταν ότι δεν καπνίζω, δεν πίνω, δεν είμαι παχύσαρκος, γυμνάζομαι, προτιμώ πάντα το σπιτικό φαγητό από το βρώμικο ή των εστιατορίων και είμαι σε καλή φυσική κατάσταση. Χαιλάντερ νούμερο 2 με άλλα λόγια. Ο απέθαντος ελληνιστί.

Κανονίζεται λοιπόν το χειρουργείο για να αφαιρεθεί ο όγκος. Κόντρα ξύρισμα στην κοιλιά μη μπλεχτεί ο γιατρός στις μπούκλες και όλη η απαραίτητη προετοιμασία.

Θα είναι ψέμα αν πω ότι δε φοβήθηκα όταν βρέθηκα γυμνός καλυμμένος με ένα κομμάτι ύφασμα στο παγωμένο χειρουργείο. Έμοιαζε με κάθαρση. Όμως για πρώτη φορά στη ζωή μου, παρέμενα τόσο συγκεντρωμένος, προσηλωμένος σε κάτι. Πως όλα θα πάνε καλά.

Δεν τρομοκρατήθηκα. Πίστευα τόσο βαθειά μέσα μου ότι όλα θα πάνε καλά, που απορούσα με τη δύναμη και την αισιοδοξία που είχα.

Όταν πια ήρθε η σειρά μου, με τοποθέτησαν σε ένα κρεβάτι όπου μου έσφιξαν τα χέρια και τα πόδια. Πιστέψτε με ήταν ιδιαιτέρως άβολα…

Ξεκίνησαν να μου περνάνε ορούς και άλλα καλούδια, όταν ζήτησα να δω το χειρουργό πριν κοιμηθώ για την εγχείρηση. Πράγματι, ήρθε και του είπα τα εξής:

«Γιατρέ 3 πράγματα.. Προσέξτε με γιατί είμαι νέος. Σεβαστείτε το σώμα μου, γιατί δεν έχω άλλο. Σας έχω απόλυτη εμπιστοσύνη». Τελείωσα, του χαμογέλασα, απάντησε «μην ανησυχείς», μου έβαλαν τη διάφανη μάσκα και κοιμήθηκα.

Ξύπνησα μουδιασμένος, χαμένος τελείως στο χρόνο, με σωληνάκια στη μύτη, μια σακούλα στην κοιλιά για να φεύγουν τα υγρά της εγχείρησης, όρο, καθετήρα και μία τομή στην κοιλιά που αν ήταν πλεκτό θα το ζήλευε και η γιαγιά μου. Ρώτησα κάποιον που βρέθηκε δίπλα, πως πήγα, αν όλα ήταν καλά. Μου είπε πήγα πολύ καλά και ότι σε λίγο θα πήγαινα στο δωμάτιο.

Πονούσα και με όλα αυτά τα μαραφέτια δε μπορούσα να κοιμηθώ. Τα πρώτα βραδιά δύσκολα. Και τα επόμενα.  Μου είπαν ψέματα ότι ο όγκος είχε αφαιρεθεί και πως όλα πήγαν καλά. Η αλήθεια ήταν ότι με άνοιξαν και απλά με ξαναέκλεισαν όταν είδαν ότι ήταν καρκίνος. Με γεια τα 40 ράμματα στην κοιλιά.

Πριν κλείσει μια εβδομάδα από αυτό το πολύ σοβαρό χειρουργείο, ξαναμπαίνω μέσα για δεύτερο έχοντας πόνους από το πρώτο. Πως το λέει η διαφήμιση για το Τζόκερ; Κι αν σου κάτσει; Ε λοιπόν εμένα μου έκατσε και για τα καλά. Το δεύτερο χειρουργείο ήταν πιο ελαφρύ από το πρώτο, είχα πάρει και το κολάι, όλα μια χαρά. Ο πόνος πάνω που πέρναγε σε ένα σημείο, επέστρεψε σε άλλο. Υπομονή.

Αλλά 10 ράμματα, 50 πλέον το σύνολο. Ξέχασα να γράψω πως μετά το πρώτο χειρουργείο κατάφερα να σηκωθώ την αμέσως επόμενη μέρα, με όλο τον εξοπλισμό φυσικά (όρους κτλ). Χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια αλλά έγινε.

Δεύτερη ή τρίτη μέρα μετά το δεύτερο χειρουργείο ήρθε για τη συνηθισμένη επίσκεψη ο γιατρός. Οι δικοί μου όλοι, μαγκωμένοι ιδιαιτέρως. Κάθεται πλάι μου. «Πως είμαστε σήμερα;» με ρωτάει. «Πολύ καλά» του λέω. «Κοίτα να δεις, έχεις καρκίνο και πρέπει να κάνεις χημειοθεραπείες. Θα διαρκέσουν 9 εβδομάδες. Το ποσοστό επιτυχίας είναι άνω του 95% στη δική σου περίπτωση. Είσαι τυχερός. Όλα θα πάνε καλά». Τον κοίταξα καλά καλά και είπα: «Πότε ξεκινάμε;»

Στα δευτερόλεπτα που μεσολάβησαν της απάντησής μου, βεβαίως σκέφτηκα αυτό ήταν, πεθαίνω έτσι λοιπόν; Δυστυχώς δεν είμαι τόσο καλός για να περιγράψω εκείνο το αξέχαστο συναίσθημα. Πως μπορείς να περιγράψεις το κενό; Με ποιον τρόπο μπορείς να πείσεις κάποιον ότι πράγματι σταματάει ο χρόνος, βουβαίνονται και οι πιο μεγάλοι θόρυβοι και ξεθωριάζουν όλα τα χρώματα; Με τη μία. Tαυτόχρονα.

Κι όμως, δεν δάκρυσα, δεν έκλαψα, δεν τα έχασα τελείως. Για κάποιο λόγο κρατήθηκα. Ο λόγος αυτός ήταν η θέληση για ζωή, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση.

Πήγα σπίτι μου 2 εβδομάδες μετά το πρώτο χειρουργείο, έχοντας χάσει 8 κιλά, έχοντας 50 ράμματα στο σώμα μου και γνωρίζοντας ότι η ανηφόρα είχε και άλλη συνέχεια. Κι όμως η αισιοδοξία μου ήταν άκαμπτη. Δεν θα πεθάνω από αυτό, έλεγα 1000 φορές την μέρα. Αντλούσα δύναμη από τους γύρω μου που με τόση αγάπη στέκονταν δίπλα μου και την επέστρεφα πολλαπλάσια. Στιγμή δεν με είδε κανείς να κλαίω γιατί απλά δεν έκλαψα. Δε με λυπήθηκα και πότε δεν είπα γιατί σε μένα. Ήταν πόλεμος αληθινός. Σωματικός, ψυχικός, ψυχολογικός. Το ότι μου απέκρυψαν αρχικά πως είχα καρκίνο, ήταν η αιτία να μου πάρει αρκετό καιρό μέχρι να πιστέψω ότι όντως κατά 95% θα γινόμουν και πάλι καλά. Εξακολουθούσα μέχρι τότε να πιστεύω ότι πέθαινα. Αλλά το πάλευα με όλες μου τις δυνάμεις. Το μελαμψό τομάρι μου θα το πουλούσα ακριβά και σίγουρα όχι θλιμμένο.

Πριν ξεκινήσω τις χημειοθεραπείες, είχα πειστεί πια οτι δεν πέθαινα και ότι όντως πήγαινα καλά. Πήγα στο νοσοκομείο Αλεξάνδρα. Κλίμα βαρύ, αλλά ευγενέστατοι όλοι. Γιατροί, νοσοκόμες, όλοι. Άρχισαν να με φορτώνουν φάρμακα από την πρώτη κι όλας μέρα. Τρεις κύκλοι θεραπείας. Τετάρτη με ορούς φούσκωνε το σώμα μου από τις 7.00 το πρωί έως τις 15.00 το μεσημέρι. Πέμπτη 7.00-14.00. Παρασκευή 7.00- 9.00. Δεν είχα πάρει ποτέ κανένα φάρμακο πλην ασπιρίνης και πονστάν για τους φρονιμίτες μου αποκλειστικά και αυτά σπανιότατα. Πυρετό έκανα μια στα 4 χρόνια. Αντιβίωση πότε δεν πήρα. Κι όμως τώρα με μπούκωναν με ισχυρότατα φάρμακα που πέρναγαν στο αίμα μου με τις ώρες.

Με πείραζε. Ένιωθα ότι άφηνα να δηλητηριάσουν έναν παρθένο οργανισμό. Ντρεπόμουν που από γερός και δυνατός, τώρα έπρεπε να παίρνω ατελείωτα λίτρα φαρμάκων για να ξεπεράσω τον καρκίνο.

Τις πρώτες μέρες της πρώτης εβδομάδας του πρώτου κύκλου, χρειάστηκε να μείνω στο νοσοκομείο. Δεν ήθελα κανέναν να μένει μαζί μου το βράδυ. Όπως και στον Ερυθρό. Η ιδέα και μόνο ότι κάποιος μπορούσε να με λυπηθεί με εξόργιζε. Η ιδέα ότι μπορεί να μην κατάφερνα να αυτοεξυπηρετηθώ με τρέλαινε.

Τα πρώτα συμπτώματα άρχισαν τη δεύτερη ή τρίτη μέρα. Έντονος λόξυγγας και ανακατωσούρες. Οι γιατροί μου τα είχαν πει, αλλά πίστευα σταθερά ότι εμένα αυτά δε θα με αγγίξουν. Με άγγιξαν αλλά τα αντιμετώπισα. Μου είπαν θα έχεις ζαλάδες. Είχα, αλλά λίγες. Μου είπαν θα έχω τάση για εμετό και θα κάνω εμετό. Δεν έκανα εμετό ούτε μία φορά στις 9 εβδομάδες. Μου είπα να παίρνω αντιεμετικά και χάπια για το στομάχι. Πήρα στις 9 εβδομάδες μόνο 2 ή 3 χάπια. Με ρωτούσαν πως είμαι από δυνάμεις. Η απάντησή μου πάντα ήταν να σφίγγω τις γροθιές μου και να τις κουνάω στον αέρα λέγοντας «πολύ καλά».

Στο δεύτερο κύκλο ήρθε ένα ακόμα ισχυρό σοκ. Άρχισα να χάνω τις τρίχες από το σώμα μου. Έκανα μπάνιο και αρκετά μεγάλες ποσότητες, τις έβλεπα να φεύγουν. Από γοριλάκι είχα γίνει σαν ξεπουπουλιασμένο πουλί. Ξεπέρασα το σοκ κοιτάζοντας στον καθρέφτη λέγοντας συνεχώς «τα φρύδια μου δε θα τα χάσω.» Θεωρούσα, ότι χάνοντας τα φρύδια μου θα μεταμορφωνόμουν πια τελείως. Τα μαλλιά μου, που ούτως ή άλλως δεν τα είχα και πλούσια, έπεφταν. Είχα σταματήσει να ξυρίζομαι… Είχα πρηστεί σαν ντολμάς από τα φάρμακα και τις κορτηζόνες. Ήδη ένιωθα κακάσχημος. Τα φρύδια λοιπόν ήταν ο αγώνας μου. Ακόμα ένας. Δεν τα έχασα.

Τελείωσα τις θεραπείες τέλη Ιούλη, έχοντας πάρει 12 κιλά από τα κανονικά μου, 20 από τα χαμηλά μετά τα χειρουργεία. Ευτυχώς δε με ζήτησε κανένα περιοδικό για φωτογράφηση… Στα ρούχα μου έμπαινα αλλά δυσκολευόμουν να βγω. Η αντοχή μου είχε πέσει στο 50%. Αυτός ήταν ο πάτος.

Άρχισα να συνέρχομαι 2 εβδομάδες μετά το τέλος των χημειοθεραπειών. Σταδιακά, σταθερά και πάντα προς το καλύτερο και μόνο. Άρχισα να ξυρίζομαι και πάλι. Η αντοχή μου ανέβαινε. Οι μπούκλες επέστρεψαν στο σώμα δυστυχώς όχι και στο κεφάλι που ούτως ή άλλως απουσίαζαν από τα 18 μου. Ήμουν και πάλι καλά. Το σημαντικότερο, ένιωθα υπέροχα που είχε τελειώσει.

Ιδιαιτέρως μελανό σημείο, όταν πέρασα από συνέντευξη για μία δουλειά και με «έκοψαν» όταν έμαθαν ότι είχα καρκίνο, ενώ είχαμε σχεδόν συμφωνήσει και έχοντας ήδη κάνει 3 συνεντεύξεις. Μορφή ανθρώπου με ήθος απανθρώπου.

Αυτή είναι η ιστορία μου. Δεν ξέρω αν τη διαβάζει κάποιος με παρόμοιο πρόβλημα. Έχω να πω πάντως, ότι κανείς μας δεν ξέρει πόσο δυνατός είναι, μέχρι να χρειαστεί να το αποδείξει. Όλα παλεύονται. Τα πάντα. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εγκαταλείψει κανείς ότι και αν συμβεί.

Εγώ ήμουν προφανώς τυχερός, αλλά στην αρχή δεν το ήξερα αυτό. Όταν ακούς ότι έχεις καρκίνο, το μυαλό σου πάει στο θάνατο. Λάθος. Συγκεντρώνεσαι, επιστεύεσαι τους γιατρούς σου και προχωράς. Δεν σπαταλάς δυνάμεις για τίποτα άλλο, παρά μόνο για τη μάχη που έχεις να δώσεις. Και θα νικήσεις. Η σταθερά καλή ψυχολογία δεν επιτυγχάνεται με φάρμακα. Μόνο με αγάπη. Αυτή που σου δίνουν οι γύρω σου και αυτή που έχεις εσύ για τη ζωή.

Στην υγειά μας και να είμαστε πάντα καλά.

Γιώργος Ξανθόπουλος

Χιούμορ και βία

ΒιβλίοΗ αίσθηση του χιούμορ, προφανώς, δεν είναι ίδια σε όλους τους ανθρώπους, για διάφορους λόγους.
Η βία όμως, είναι για όλους το ίδιο αποτρόπαιη.

 

Γιώργος Ξανθόπουλος

Επικακοκαιρότητα

...και ούτε ένας να μη βρει στόχο...

…το μοναδικό πραγματικό πλεόνασμα που υπάρχει βρίσκεται στη βουλή…

Μετά τον Τσακ Νόρις και ο άδωνις ξέρει ποιος είναι θαμμένος στην Αμφίπολη…

“Πέταξαν πολιτικό στα σκουπίδια στην Ουκρανία.” Ελπίζω όχι σε κάδο ανακύκλωσης.

“Κατέβασαν 2 Πακιστανούς πολιτικούς από το αεροπλάνο λόγω καθυστέρησης…” Δεν τους “κατέβαζαν” καλύτερα κατά τη διάρκεια της πτήσης; Κάνε το σωστό και ρίχ’τον πολιτικό.

“Ένας στους τρεις φιλάθλους πιστεύει ότι μπορεί να γίνει κορυφαίος προπονητής.” Οι άλλοι δύο κορυφαίοι παίκτες.

“Διαστημικός βράχος σε μέγεθος σπιτιού πέρασε ξυστά από τη Γη.” Οι τσάκαλοι πολιτικοί μας πρόλαβαν να του βάλουν ΕΝΦΙΑ;

Η δικαιοσύνη μας τρέχει με διαφορετικές ταχύτητες. Με 5η όταν πρόκειται για τα χρυσαύγουλα και με όπισθεν για λίστες λανγκάρ, υποβρύχια, βατοπέδι, ταχυδρομικό ταμιευτήριο μπλα μπλα μπλα, αλλά όλοι τους κάτω από το ίδιο σύνθημα: “Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην Ελληνική διακαιοσύνη…” Εσύ καλά κάνεις, εμείς πάντως δεν έχουμε.

Η αξιολόγηση στο δημόσιο χαρακτηρίζεται φασιστική, όπως άλλωστε οποιαδήποτε λέξη ξεκινάει με πρώτο συνθετικό το άξιο-(κρατία πχ) και βάζει ιδέες σε μερικούς, ότι η πλειοψηφία των δημόσιων υπαλλήλων πρέπει να τηρεί και κάποιες άλλες προϋποθέσεις, πέραν των γνωριμιών με πολιτικούς.

Έστειλε καμιά επιστολή ο παπαγεωργόπουλος αυτή την εβδομάδα;

Καλό σας Σαββατοκύριακο.

Γιώργος Ξανθόπουλος